Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


Śpiew waleni i wspólnota - Festiwal Myśli Abstrakcyjnej
Kiedy
20 października 2019 (niedziela) g. 17:00
Gdzie
Osiedle Jazdów (Otwarta Pracownia Jazdów (domek 3/6)) (mapa)
zamknij
Bilety
wstęp wolny
fma.waw.pl
To wydarzenie jest częścią: Festiwal Myśli Abstrakcyjnej - Zamknij się
Dostęp dla niepełnosprawnych

Umiejętność mowy uspołecznia gatunek – od lat wiedzą to filozofowie. Ludzie żyją we wspólnotach opartych na porozumieniu. Inne zwierzęta żyją w stadach i by przetrwać, posługują się instynktownymi sygnałami. Ten podział jednak od dawna nie oddaje już wielu komunikacyjnych niuansów. Jednym z nich jest śpiew waleni, który pozwala nieść informacje przez wiele mil morskich. Odtwarzając wydawane przez nie fale dźwiękowe, postaramy się odpowiedzieć na pytanie, o czym i w jaki sposób mówią walenie. Czy kiedykolwiek będziemy mogli wejść z nimi w dialog? A jeśli tak, czego możemy się od nich dowiedzieć i co to właściwie będzie oznaczać dla pojęcia wspólnoty i jej komunikujących się członków?

Gość: Mikołaj Golachowski – jest biologiem i podróżnikiem, doktorem nauk przyrodniczych. Koncentruje się na polarnych krańcach Ziemi, gdzie od lat pracuje, początkowo jako naukowiec, a obecnie jako przewodnik turystyczny i wykładowca biologii ssaków morskich. Gdy akurat przebywa w Polsce, zajmuje się głównie pisaniem artykułów i książek popularyzatorskich z szeroko pojętej dziedziny ekologii i zoologii. Mieszka w Warszawie.

Prowadząca rozmowę: Katarzyna Gdesz – filozofka, miłośniczka natury i międzygatunkowych relacji. Swoje zainteresowania naukowe skupia w obszarze animal studies, poszerzonym o zmiany środowiskowe i skorelowane z nimi procesy polityczno-ekonomiczne. Członkini Stowarzyszenia Filmowego Dziki Bez.

Pokaz filmu „Wieloryb” reż. Izabela Pająk, Polska, 2018, 8 min.

Ogromny kaszalot leży nad brzegiem Wisły w Warszawie. Absurdalna sytuacja porusza i mobilizuje mieszkańców miasta oraz turystów. Z jednej strony wieloryb jest metaforą ekologicznej tragedii dziejącej się na świecie, z drugiej strony służy jako medium do obserwacji ludzkich reakcji na śmierć. Zgromadzeni wokół wieloryba ludzie spekulują, martwią się, próbują pomóc lub zadają pytania. Nieżywy wieloryb przemawia do każdego – niezależnie od wiary czy zaplecza kulturowego. Film kreśli socjologiczny portret społeczeństwa i pokazuje, jak blisko jesteśmy od ekologicznej tragedii, której sami jesteśmy autorami. Co jeszcze musi się wydarzyć, abyśmy w końcu zadbali o naszą Ziemię? 8 grudnia 2017 roku na plaży koło warszawskiego mostu Poniatowskiego znaleziono 15 – metrowego wieloryba. Z czasem okazało się, że jest to sprowadzona przez “Przekrój” rzeźba belgijskiego kolektywu Captain Boomer.



źródło: organizator