Przejdź do menu głównego | Przejdź do treści | Przejdź do wyboru wielkości czcionki | Przejdź do mapy strony | Przejdź do osób | Przejdź do wiadomości | Przejdź do wydarzeń | Przejdź do instytucji | Przejdź do wyszukiwarki wydarzeń |

Miasto Stołeczne Warszawa

Dziesiątki miejsc na poranne spacery

Szukaj


Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy - Scena Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego
Rodzaj instytucji: teatr
ul. Kasprzaka 22 Warszawa (mapa)
zamknij
22 632 24 78, tel. kom. 663 741 122
www.teatrdramatyczny.pl
Mocą uchwały Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 roku w wyniku połączenia dwóch instytucji kultury: Teatru Dramatycznego m.st. im. Gustawa Holoubka i Teatru Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego z dniem 1 stycznia 2013 roku powstała nowa instytucja o nazwie Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy. Dwie główne sceny Teatru otrzymały odpowiednio nazwy: Scena im. Gustawa Holoubka (na placu Defilad 1) i Scena Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego (na ul. Kasprzaka 22).

***

Historia Teatru Na Woli

Teatr Na Woli założony przez aktora Tadeusza Łomnickiego otwarty został w styczniu 1976 roku. Do historii polskiego teatru przeszły przedstawienia: Gdy rozum śpi Antonio Buero Vallejo, Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna Ivo Bressana, Życie Galileusza Bertolta Brechta, Do piachu Tadeusza Różewicza, Amadeusz Petera Shaffera. Repertuar, który obejmował zarówno klasykę, jak i utwory współczesne, dramaty i komedie, współtworzyli reżyserzy – Andrzej Wajda, Kazimierz Kutz, Roman Polański – był, obok aktorstwa Łomnickiego, magnesem przyciągającym publiczność do Teatru Na Woli. Tadeusz Łomnicki kierował Teatrem do lipca 1981 roku, żegnając się ze swoją sceną kreacją Salieriego w Amadeuszu wyreżyserowanym przez Polańskiego (który w tym spektaklu zagrał Mozarta). W latach 1981-1986 Teatr połączony był wspólną dyrekcją i zespołem z rozrywkową sceną Kwadrat. Po pożarze Teatru Narodowego w 1985 roku, przeznaczony na jego tymczasowa siedzibę, Teatr Na Woli reaktywowany został w roku 1990 pod kierownictwem Bogdana Augustyniaka i w sezonie 1992 – 93 przekształcony w jedną z pierwszych w Polsce scen impresaryjnych. Samodzielnie wypracował nie stosowaną u nas dotąd formułę działania artystycznego i organizacyjnego, w której ważne miejsce zachowała jednak realizacja premier własnych. Spośród tych, które wystawiono w minionym 15-leciu, wymienić trzeba Fedrę Jeana Racine’a z Anną Chodakowską, Cudu na Greenpoincie Edwarda Redlińskiego, Pierwszą młodość Christiana Guidicellego z Anną Seniuk, Cenę Arthura Millera, Panienkę z Tacny Maria Vargasa Llosy z ostatnią wielką rolą Zofii Rysiówny, Rozmowę w domu państwa Stein Petera Hacksa z Teresą Budzisz-Krzyżanowską - wszystkie tytuły w reżyserii Augustyniaka, Play Strindberg Friedricha Dürrenmatta z Januszem Gajosem w reżyserii Andrzeja Łapickiego, Królową i Szekspira Esther Vilar z Niną Andrycz i ostatnią pracę Augustyniaka: Grace i Glorię Toma Zieglera ze Stanisławą Celińską.

Od lipca 2007 do końca sierpnia 2010 roku Teatrem kierował Maciej Kowalewski. W tym czasie zostały zrealizowane m.in. następujące spektakle: Czerwony kapturek. Ostateczne starcie Macieja Kowalewskiego w reżyserii Krzysztofa Adamskiego, Bomba, Wyścig spermy i Trzy siostrzyczki trupki autorstwa Kowalewskiego i w jego reżyserii, Siostry Przytulanki Marka Modzelewskiego w reżyserii Giovannego Castellanosa, 2084 Michała Siegoczyńskiego w jego reżyserii, Kompozycja w błękicie Ingmara Villqista w jego reżyserii, Uwaga, złe psy! Remigiusza Grzeli w reżyserii Michała Siegoczyńskiego (przedstawienie wyprodukowane w Teatrze Wytwórnia, grane w Teatrze Na Woli), Lipiec Iwana Wyrypajewa w reżyserii autora.

Od 1 września 2010 r. Dyrektorem Teatru Na Woli był Tadeusz Słobodzianek – dramaturg, dramatopisarz. Twórca i Dyrektor Artystyczny Laboratorium Dramatu, krytyk, reżyser i producent. Laureat Literackiej Nagrody Nike w 2010 roku za dramat, pt. Nasza klasa. Za dyrektury Tadeusza Słobodzianka do tej pory miały miejsce następujące premiery: Nasza klasa, Prorok Ilja Tadeusza Słobodzianka i Koziołek Matołek według Kornela Makuszyńskiego w reżyserii Ondreja Spišáka, Amazonia Michała Walczaka oraz Iluzje Iwana Wyrypajewa w reżyserii Agnieszki Glińskiej, Wyzwolenie Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Piotra Jędrzejasa oraz „Madame” Antoniego Libery w reżyserii Jakuba Krofty. Od lipca 2011 roku Teatr Na Woli ma dwie sceny – dużą przy ul. Kasprzaka 22, gdzie mieści się siedziba Teatru oraz małą – Scenę Przodownik przy ul. Olesińskiej 21. Teatr Na Woli pod dyrekcją Tadeusza Słobodzianka wystawia przede wszystkim współczesną dramaturgię. Oparte na niej spektakle powstają według metody Laboratrorium Dramatu polegającej na włączeniu w proces powstawania dramatu aktorów, reżyserów, specjalistów i widzów, a w proces powstawania spektaklu – autora. W kręgu zainteresowania Teatru znajduje się również klasyka polska i światowa, interpretowana oraz tłumaczona na nowo. Teatr swoje spektakle adresuje do ludzi szukających ciekawych opowieści, stymulacji emocjonalnej i inspiracji intelektualnej. Od 1995 do 2004 roku przy Teatrze Na Woli istniało Studio Mimów, które powstało z inicjatywy Stefana Niedziałkowskiego. Od 2007 roku w Teatrze Na Woli działa Studio Pantomimy kierowane przez Bartłomieja Ostapczuka. Powstało również Warszawskie Centrum Pantomimy. Co sezon Teatr organizował dwa przeglądy teatralne – wiosną Małe Sztuki z Wielkimi Aktorami, w sierpniu – wakacyjne Komedie Lata, co roku w sierpniu odbywa się też Międzynarodowy Festiwal Sztuki Mimu, w latach 2000-2004 pod artystyczną dyrekcją Niedziałkowskiego, a od 2005 roku - Ostapczuka.

źródło: www.teatrdramatyczny.pl

Zobacz też


Wiadomości

"Lipiec " Wyrypajewa już w październiku - w Teatrze Na Woli
Iwan Wyrypajew, jeden z najważniejszych rosyjskich dramaturgów, (m.in. „Tlen”, „Księga Rodzaju 2”) i reżyserów (filmy „Euforia” i „Tlen...
Gruszka dojrzewa w „Lipcu” – porażająco i... wybornie
Karkołomne. Tak wypadałoby określić zadanie, jakie przed aktorką Gruszką postawił autor i reżyser Wyrypajew. Nie dlatego, że obsadził ją w monodramie, w którym, jak sam powiada ...
1 2 3 4 5 ... 8

Zobacz też